البحر..وابوقلب وردي (قصه نثريه)

البحر كان قاعد هادي........ على شط البحر اتنين صحاب جاييين يقعدوا جنبه الموج حس البحربيهم وعرف انه فيه واحد خاين فى وسطيهم ... البحر قعد هادي بيفكر ازاي يبعد الغدر عن الطيب الهادي ازاي يبعد الخاين اللى فى عينيه باين الشر... وعلشان الطيب دايما بيفضل طيب وعمره مايخون صاحبه موج البحر ابتدى يثور بجنانه عاوز يصرخ ويقول للطيب قوم وعلشان ربنا رب قلوب وبيدى كل واحد على قد اللى فى الفلوب كان لازم كل واحد ياخد جزاء نيته كان لازم كل واحد يعرف التانى ويعرف نيته وعلشان الخاين خلاص محضر جرعته عاوز يديها للى مسميه صاحبه و حبيبه قال البحر لموجه.. لاء لحد كده وكفايه ده الطيب ده ياما كان معايه وعلى روحى بيأمنى وجوايه بيدفن اسراره هاج الموج وثار وثار وطير الجرعه والخاين خطفتهم الموجه فى لحظه وبعيدالبحر بموجه رماهم وقاله ايه ياطيب ازي حالك ده انا ربى ليك بعتنى عاوز انبهك من بدري اوعا تانى فى يوم تدي الامان وتقول ده صاحبى ده خلص خلاص زمن الصحاب من بدري حرص ياطيب على نفسك وبلاش فى التهلكه ترمى نفسك واوعا انا كمان فى يوم تأمن ليه ده انا اسمى البحر و بموجى غدار وعالى بس بابقا طيب لما باكون هادي مش عاوز فى وشك اسودها بس مسيرك باذن ربى تلاقى صاحب زيك طيب.. وخد فى بالك طول مانيتك خير دايما معاك ربي انت ياصاحب طيب يابو قلب وردي... وفى الاخر ماهى الطيور دايما بتقع على اشباهها